Door Jacques Heemskerk, met dank aan Samy Herskowicz
Alain Baran, 40 jaar geleden privé-secretaris van Hergé, vertelt op Facebook over die periode in zijn leven.
Wie is hij?
© Alain Baran
“Alain Baran was born in 1951 in Belgium. While studying journalism at the Université Libre de Bruxelles, he learnt classical dance at the Conservatoire de la Danse affiliated with the prestigious Brussels-based opera house Théâtre Royal de la Monnaie. In 1971, he joins the Ballet du XXe Siècle where he will dance during 7 years for the French choreographer Maurice Béjart. In January 1978, Alain Baran starts a new career by becoming the personal secretary of Hergé, the creator of the comic character Tintin. In 1983, after Hergé’s death, Alain Baran is in charge of the future developments of Tintin’s activities worldwide. He is a co-founder of Fondation Hergé, Moulinsart and the Centre Belge de la Bande Dessinée and dedicates his work to the promotion of Tintin books through all possible media”. Bron: Belgian News – September 2012 – pag. 10.
Brief van Studio Hergé uit 1978 gesigneerd door Alain Baran.
De Juwelen van de Groupe Hergé
“Hergé heeft zich altijd ver van de commerciële aspekten van de strips gehouden. Hij vond dat het zijn job niet was. Er was een studio, waar hij de volledige kontrole had over de artistieke kreatie, maar de rest was allemaal uit handen gegeven bij andere vennootschappen’. Alain Baran zegt het van op de derde verdieping van een appartement in de Louisalaan, de Fondation Hergé, een ruimte volgestouwd met memorabila. De Eenhoorn staat er, het beeld met het gebroken oor, de raket die van de maan komt, en Kuifjes in honderden vormen en afbeeldingen. De groep rond de Fondation Hergé is begin dit jaar geherstruktureerd, 60 jaar na de geboorte van Kuifje en zes jaar na de dood van zijn geestelijke vader.
Alain Baran heeft van de weduwe van Hergé, mevrouw Fanny Remi de leiding gekregen van het commerciële en artistieke beheer van het rijke nalatenschap. Hij is onder andere afgevaardigd beheerder van enkele vennootschappen die samen de groep Hergé vormen. Lees verder in De Tijd.
Uit Hoe kwam Spielberg bij Kuifje terecht? door Toon Horsten (de Standaard):
“Een paar maanden voor de dood van Hergé in 1983, kreeg Alain Baran telefoon. Uit Hollywood. Baran leidde al een paar jaar de Studios Hergé. Aan de andere kant van de lijn hing Kathleen Kennedy, filmproducer en de businesspartner van de regisseur Steven Spielberg. De boodschap was kort: Spielberg wilde Kuifje verfilmen. Of daar over gesproken kon worden?
Spielberg had Kuifje leren kennen dankzij Franse critici die de eerste Indiana Jones-film vergeleken hadden met de Kuifje-strips. ‘Wie is in godsnaam die Kuifje?’, was de reactie van Spielberg, die zijn assistente vroeg om de strips op te sporen. Wat hij zag, sprak hem blijkbaar aan. Kathleen Kennedy van haar kant zag mogelijkheden in een reeks waarvan 23boeken waren gemaakt. Artistiek, maar zeker ook commercieel.
Toen Baran het met de al heel zieke Hergé over het telefoontje had, reageerde die enthousiast. Hij kende Spielberg, en vond diens Duel een schitterende film. En hij zag ook mogelijkheden op de Amerikaanse markt, waar Kuifje nooit van de grond was gekomen. Baran was op zijn hoede, maar Hergé zag de vraag van Spielberg meteen als een opportuniteit. Hij liet aan Baran verstaan dat hij Spielberg volledige vrijheid wilde geven. Tegen zijn vrouw zei hij: ‘Het zal een andere Kuifje opleveren, maar wel een heel goede Kuifje.”
Nog een deel van een artikel van Toon Horsten in de Standaard
“Dat Hergé-weduwe Fanny Vlaminck nog altijd Kuifje in Tibet als haar favoriete album bestempelt, is geen toeval. Vlaminck is al decennia in de ban van het Verre Oosten en de oosterse mystiek. Eind jaren 1980 ging haar interesse vooral uit naar de Indiase goeroe Gurumayi Chidvilasananda, en in 1988 plande ze zelfs een reis naar de ashram (leefgemeenschap) van de goeroe in de buurt van Mumbai. Een vriendin zou haar vergezellen.
Toen Nick Rodwell, op dat moment uitbater van de Tintin Shop in Londen, van de plannen hoorde, vroeg hij of hij de twee vrouwen mocht vergezellen. Een reis naar India was altijd zijn droom geweest, luidde het. ‘Laat hem maar meekomen’, was Fanny’s reactie. ‘Dan kan hij onze valiezen dragen.’ Dat bleek nodig, want de reisgezellin van Fanny Vlaminck werd getroffen door een hernia. Nick Rodwell had Fanny nagenoeg voor zich alleen, en er bloeide iets moois tussen de twee. Wat uiteindelijk zou resulteren in een huwelijk.
In de jaren die volgden zou de in de omgang erg charmante, dandy-achtige Rodwell een steeds stevigere greep op het Kuifje-imperium krijgen. Waarbij vooral de tweestrijd met Alain Baran, door Hergé aangeduid om zijn nalatenschap te beheren, heroïsche proporties aannam – met Rodwell uiteindelijk als overwinnaar. Terwijl Fanny zich steeds meer in haar villa in Zwitserland terugtrok, greep Rodwell het stuur in handen bij Moulinsart, dat Kuifje exploiteert, en de Fondation Hergé, die de artistieke nalatenschap bestiert. Dat deed hij met vuur en overgave”.
De laatste jaren lijkt het wel of Alain Baran wat meer de publiciteit zoekt. Hij verschijnt o.a. in 2015 op de jaarvergadering van Les Amis de Hergé.
Bij de verschijning van de ingekleurde Kuifje in het land van de Sovjets, begin 2017, schrijft hij op ActuaBD
Helaas kan ik me niet verheugen over de uitgave van een kleurenversie van Tintin's
allereerste avontuur
En nu dus Cup of T intin, videogesprekken over zijn “avonturen in de wereld van Kuifje”.
Mocht u overigens nog meer van Alain’s hand willen lezen over zijn tijd met de grote meester, dan kunt u terecht op Baransart.