door Betty Koppelman
Het is nog knap vroeg als ik op zaterdag 13 september 2025 instap bij Jan Aarnout met wie ik mag meerijden naar Brussel voor de fietstocht op zoek naar de plaatsen van Hergé en Kuifje. Achterin de auto ligt zijn mountainbike en ook in andere opzichten heeft hij de tocht weer goed voorbereid.
Via de app weten we dat Louis al bij de parkeergarage is en daar ook Hans getroffen heeft. Ze blijven daar op ons wachten en gevieren lopen we met twee fietsen naar de fietsverhuurder, die pas om tien uur open gaat. We wachten voor de deur en zien al meer van de in totaal 13 deelnemers komen. Ik deel naamstickers uit en Jan Aarnout heeft een stapel gele veiligheidshesjes bij zich. Ik heb uit mijn (oranje) auto mijn eigen hesje meegenomen en nu blijkt dat ik de enige ben in een oranje vest, maar gelukkig mag ik toch met de gele hesjes mee.
Binnen bij de verhuurder blijkt dat ondanks Jan Aarnouts zeer tijdige en zorgvuldige reservering van zoveel e-bikes en zoveel gewone fietsen, er twee e-bikes te weinig beschikbaar zijn. Daar sta je dan. Meine offert zich op en hij gaat puur op eigen kracht fietsen. Dan blijft er nog één “gewone” fiets over en zit er ook voor Frank niets anders op. Een flink minpunt voor de verhuurder!
Het is wel erg leuk dat er nieuwe gezichten zijn bij deze activiteit van het Hergé Genootschap! Nu willen we koffie drinken op de hoek, maar het café is nog dicht. Dat schiet lekker op.
Dan stappen we maar meteen op de fiets en beginnen met de tour. Het is goed droog weer met regelmatig mooie blauwe luchten. Er is wel kans op regen, maar ik heb (preventief, hoop ik) een regenpak meegenomen. Er staat een redelijke wind, maar alles bij elkaar is het prima fietsweer. (Het kan natuurlijk zijn dat de deelnemers die geen e-bike hebben, daar anders over denken.) Van de kerk Saint Boniface rijden we naar station Luxemburg waar de Sinterklaasprent is met Kwik en Flupke.
Ik weet wat me te doen staat bij de uitjes van het Hergé Genootschap: er moet straks een stukkie op de site komen, ruimschoots gelardeerd met foto’s. Mijn camera heb ik gisteravond tjokvol geladen, een extra accuutje mee, maar na twee foto’s gaat het ding protesteren: ik ben vergeten er een geheugenchip in te stoppen. Ja zeg, dat is handig. Heeft dit ermee te maken dat we met 13 mensen op de 13e deze trip willen doen? Is het de schuld van mijn afwijkende vestje? Principieel verzet ik me tegen dit soort bijgeloof, dus is dit gewoon zeldzaam dom van mij.
Kauwend op deze tegenvaller vertrouw ik dan maar op de foto’s van groepsgenoten, die gelukkig erg mooie foto’s maken.
Van hier gaat de route naar de school van Hergé, “Institut St. Boniface”.
We doen hierna de Avenue Louise aan, zoals Jan Aarnout ons vertelt: vroeger het adres van de studio Hergé. Nu zijn zowel Tintinimaginatio als de Fondation Hergé hier gevestigd.
Jan Aarnout (geel vest, helemaal rechts op de foto) wijst ons in deze buurt op het pand dat we ook herkennen uit De scepter van Ottokar, waar Kuifje op blz 13 op een geleende motorfiets zo hard optrekt, dat zijn voorwiel loskomt van de grond en de Jansens die met Bobbie achterop zitten, daar juist op terecht komen.
En hier, ook in de buurt van de Louizalaan, hadden Hergé en Germaine een appartement, omdat hier een lift was en Germaine een auto-ongeluk had gehad, waar ze maar moeizaam van herstelde.
We fietsen door naar het Hergéplein, waar tot mijn grote blijdschap de Meester weer is teruggekeerd! Zagen wij vorig jaar op deze plek die teleurstellend lege sokkel zónder het beeld van Nat Neujean, nu is het hoofd van Hergé hier weer te zien. Althans, het zien wordt nogal beperkt door het sterk spiegelende Plekszy Gladz, zeker als we een foto willen maken; en dat willen we natuurlijk. Vooral de (overwegend) gele hesjes spiegelen irritant.
De dikke platen met het zware ijzeren bevestigingsmateriaal moeten voorkomen dat hem opnieuw kwaad wordt gedaan. Wie had gedacht dat Plekszy Gladz Hergé zelf zou gaan beschermen?
We bekijken natuurlijk ook de straten die op dit pleintje uitkomen, die alle een naam van een personage uit het werk van Hergé hebben meegekregen. Weliswaar is ook de oorspronkelijke straatnaam behouden gebleven, maar het is iets.
De foto’s van het beeld heb ik net even met mijn telefoon gemaakt, maar het blijft toch wel aan me knagen dat ik zo beperkt ben. Als ik namelijk de foto’s die ik altijd in grote hoeveelheden maak, alleen met mijn telefoon zou nemen, is het ding zo leeg. Na een poosje inwendig stevig op mezelf gefoeterd te hebben, meld ik mijn persoonlijke frustratie bij Jan Aarnout, de tourleider. Hij tast in zijn broekzak en biedt mij zijn eigen mooie cameraatje aan. Dankbaar en opgelucht vervolg ik de route. Ik voel me weer compleet, als reporter.
Dan gaat de tocht naar het Jubelpark.
Daar draagt Jan Aarnout ons terloops op het beeld te vinden uit De Scepter, daar waar Kuifje op de eerste pagina op een bankje zijn boek wil gaan zitten lezen als hij de tas van prof Halambiek ontdekt, wat, zoals we allemaal weten, zal leiden tot een mooi avontuur. Het was onze reisleider nog niet gelukt, die plek te vinden, zegt hij. Dat blijkt niet tegen dovemansoren gezegd; een groot deel van de groep is al onder de poort doorgereden, als er een appje komt van een klein deel van ons gezelschap: Het beeld is gevonden! Weldra voegen wij ons bij de ontdekkers en inderdaad, dit moet het beeld zijn, met dat vooruitgestoken been! Het moet wel (letterlijk) ontgroend worden, wil het weer overeenkomst vertonen met het Kuifje-avontuur, lijkt me.
Hier vlakbij is ook het bankje waar Kuifje gezeten heeft door onze speurders aangetroffen! Jurgen heeft op zijn telefoon het complete Kuifje-oeuvre staan en de vinders ensceneren het precies zoals het in het verhaal staat. Peter figureert als Kuifje en de tas van Johan is nu de tas van prof Halambiek, blz 1, Scepter.
Een paar dagen later verschijnt deze ontdekking, met dank aan Meine, op Instagram, onder de accountnaam “@tintin.kuifje”, een aanrader! Ook de Kraakvis laat zich in deze niet onbetuigd.
Het park is weer prachtig, het is hier imposant en mooi ruim opgezet. Ook een uitgelezen plek voor een groepsfoto!.
Misschien is dit het goede moment voor een eervolle vermelding voor onze jongste deelnemer: Nolan, de zoon van Meine, die de 50 km moeiteloos op een “gewone” fiets meetrapt.
Over moeiteloos meetrappen gesproken, dat bleek voor mij niet helemaal weggelegd. Bij een oversteekmanoeuvre moest ik een scherpe bocht maken, we stonden met enkelen op een kluitje, ik remde waarschijnlijk te abrupt, verloor de controle, kortom ik zag het asfalt ineens wel erg dichtbij komen. Languit voorover op de grond, mijn knieën en ellebogen vingen de klap op. Allemaal erg lieve, bezorgde Hergégenoten om me heen. Het viel allemaal wel mee, het pompje was even van de fiets af, verder geen andere malheur dan wat blauwe plekken en een paar dagen gevoelige knieën. Zou het toch aan de datum gelegen hebben? Hopelijk blijft het hierbij.
Wordt vervolgd …
Foto’s van Betty, Jurgen, Jan, Peter en Louis.