door Betty Koppelman
Dit is het eerste verslag van een combi-uitje van het Hergé Genootschap naar de Ledendag van Les Amis de Hergé in Nivelles, Kuifje’s imaginair museum in Spa en het Museum Kunst en Geschiedenis in Brussel.
Als we op vrijdagmiddag 6 maart 2026 bij Van der Valk in Nivelles (B) arriveren, voor de ledendag van onze Franstalige zustervereniging Les Amis de Hergé, is het er al een drukte van belang. Bij een zijdeur kunnen we de spullen lossen en bij de beurstafel brengen, die Ton al voor ons heeft gevonden. Hijzelf is volop aan het opbouwen met hulp van Theo. Vorig jaar stond het Hergé Genootschap bij de deur, nu is er in het middenpad ruimte gereserveerd voor ons, het HG, naast Jan Aarnout en Peter-Jan. Als ik ben ingecheckt, is het tijd voor de foto bij het Kuifjebeeld, dat lijkt me een goede traditie. Bovendien is die met de tas nog een beetje reclame voor onze club, dat is ook nooit weg. Zou dat beeld er trouwens het hele jaar staan, of sleept LAdH dat steeds mee, vraag ik me af.
Tegen het eind van de middag is ook Kees gearriveerd en besluiten we met een groepje van zeven aan de overkant te gaan eten, wat altijd gezellig is. Als we weer terug zijn in het hotel zie ik enkele andere HG-bekenden en praten we bij. Ook Luc is er, hij zit met Marcel Wilmet te praten. Ik kondig aan dat ik graag twee van zijn nieuwe boeken wil, (over Vandersteen en Hergé en het kasteel van Beersel), een voor mij en op diens verzoek een voor Frank, die tot zijn grote spijt niet mee kon met deze trip. Marcel zegt dat dat morgen kan, maar hij waarschuwt dat het druk zal zijn. Komt goed, ik zal er immers vroeg bij zijn. Het circus begint hier namelijk om 7 uur al volop te draaien. Om die reden ga ik bijtijds naar boven. Ik heb precies zo’n kamer als vorig jaar en met enig wantrouwen kijk ik naar de douche, hopelijk blijft het waterballet me deze keer bespaard… (zie mijn verslag van vorig jaar). Mijn andere puntje vorig jaar was de theefaciliteit op de kamer.
Zoals u ziet reuze lief ende gastvrij. Na enig zoeken vind ik de twee theezakjes in het laatje onder de koffiecupjes. Ook dit jaar staat er een mooi koffieapparaat, maar zoals ik uit ervaring weet, komt daar smerig bruin gootwater uit, dat alleen al zonder toevoeging van het cupje niet onderdoet voor slappe koffie. Met geen mogelijkheid maak ik daar een fatsoenlijk kopje thee van. Hoewel ik een biertje op zijn tijd niet versmaad, stel ik ook hoge prijs op een fijn kopje thee. Ik haal dus uit mijn tas mijn meegebrachte waterkokertje tevoorschijn dat net als in Zwitserland ook hier weer prima dienst doet. Wat ervaring al niet doet. Ook de douche levert dit jaar geen problemen op. Volgend jaar weer net zo!
De volgende ochtend word ik aangenaam maar erg vroeg wakker en ga ik na de thee en douche naar beneden. Ontbijten doe ik later wel, eerst maar naar de stand. Naast Jan Aarnout richt ik onze tafel in. Er is hier wel een probleempje. Tussen twee onafzienbare rijen tafels die strak tegen elkaar zijn aangeschoven is een looppad van nog geen meter breed, waar wij rug aan rug zullen staan met de verkopers van de andere rij tafels. Daar staan ook stoelen, want van 7 tot 13 uur staan is ook geen lolletje. En wat te denken van al die dozen en onze bagage? De ruimte ònder de tafels is op de meeste plaatsen ook al volgepropt. Dit idee:
Onze tafel is op de foto hierboven rechts van de raketjescollectie, ergens achter die brede bodywarmer, in het midden van de rij tafels. Zie dat punt maar eens te bereiken! Aan de zijkanten zijn weliswaar openingen, maar die zijn vele meters ver weg, en het middenpad is behalve erg smal ook behoorlijk volgestampt met verkopers, standhouders, zittende, signerende schrijvers, stapels dozen, bagage etc. Dat is een niet te nemen hindernisbaan.
Om onze plaats achter de tafel in te nemen zit er niets anders op: door de knieën en onder de tafel door. Hier ontkomt niemand van ons aan. Gelukkig zijn wij fit, dankzij de wandelingen en fietstochten door Brussel!
Net als vorig jaar is het erg druk. Wat de HG-stand betreft: men heeft belangstelling voor onze folders; of komt bestellingen ophalen. Ik spreek Patrice Guérin eventjes; Olivier Roche roept meteen ongevraagd dat ik mijn lidmaatschap keurig betaald heb en de nieuwe voorzitter van Les Amis, Jean Rime, komt nog even oefenen op het woord “Gggenotssggap”. Hij maakt beslist vorderingen. Er zijn passanten die lid geweest zijn en beloven dat weer opnieuw te gaan worden. Sommige bezoekers zijn goed herkenbaar als Kuifje-fan.
Deze jonge fan gaat helemaal op in Het haaienmeer.
Als Kees bereid is onder de tafel door te kruipen om mijn plek in te nemen, kan ik even gaan ontbijten. Dat smaakt. Ik wil daarna meteen gaan uitchecken, maar kom mijn kamer niet meer in. Zes verdiepingen lager moet ik het pasje laten reactiveren, weer naar zes hoog, spullen pakken en weer naar beneden. Helaas kom ik nu voor Kees net te laat terug; Peter-Jan is al begonnen met zijn praatje. Sorry Kees, overmacht… Ik prop onder de tafel mijn bagage erbij, laat daarbij natuurlijk ons kruippad vrij.
Vanochtend vroeg heb ik bij Marcel Wilmet alvast mijn boeken gekocht, signeren komt later wel, anders op 16 mrt in IJsselstein, waar hij zijn boek zal introduceren voor Nederland. Dan zie ik ook Arjan arriveren, wat later dan hij gepland had. Hij scoort nog erg leuke koopjes; ook Luc tref ik, terwijl hij enthousiast staat te zoeken in boekenbakken.
Naast mij hebben Jan Aarnout en Peter-Jan het ook heel druk en zie ik enkele andere Hergé Genoten voorbij komen.
Als Arjan de stand even overneemt, kan ik voor het signeren bij Marcel Wilmet terecht.
Hij geeft me als cadeautje een rolletje papier, met de levensloop van Hergé, dat, zoals ik later op de foto’s ontdek, ook in Spa op de muren te zien is. Ik meen het zelf in Louvain te hebben gezien. Dit is, (met dank aan Louis), een fragment uit Spa.
Mijn rolletje is gelukkig wat kleiner: 12 cm x 1.80 m, en gaat een plaats krijgen in mijn Kuifjekamer. Ik ben er blij mee.
Intussen loopt in Nivelles de ochtend op zijn eind. De bedoeling was dat Arjan en ik samen vanmiddag naar Spa zouden reizen. Omdat het voor ons beiden vroeg dag was en wij daarna ook weer naar Brussel gaan, leek dat programma ons toch wat veel van het goede. Als ons in de app-groep geruchten bereiken dat ook Peter, Steven en Dick die eindstreep misschien niet gaan halen, als gevolg van oponthoud, besluiten Arjan en ik Spa maar over te slaan. We lopen nog op ons gemak wat rond in Nivelles; hier is de ALV van start gegaan, het middagprogramma van Les Amis, allemaal in rad Frans. Net als vorig jaar is dat aan mij niet besteed. Wel heb ik de traditionele poster voor leden even opgehaald.
Bij het scheiden van de markt scoor ik op de beurs nog enkele kleinigheden en Arjan en ik gaan even gemakkelijk zitten. Kees biedt aan ons in zijn auto met onze bagage even naar de overkant te rijden, waar de auto van Arjan staat. Dat was anders een behoorlijk eind sjouwen met onze tassen. Dat aanbod slaan we niet af; het is dit seizoen op deze zonnige middag mijn eerste cabrio-ritje!
Hierna rijden Arjan en ik naar Brussel. Uit de groepsapp begrijpen wij intussen dat Peter, Dick en Steven Spa toch wèl zullen halen, en daar de anderen treffen. Wij zijn al naar Brussel onderweg en gaan naar het hotel, dan kan ik daar wat dingen opladen, voor we naar het centrum gaan.
Het is een mooi, zo te zien vrij nieuw hotel, niet heel grootschalig, in de wijk van het Europese hoofdkwartier. De aardige receptionist vindt het wat ingewikkeld dat een meneer Mackaaij drie kamers geboekt heeft: een voor mij, een voor hemzelf en een voor een andere meneer, die er dus beiden nog niet zijn. Uiteindelijk komen we er wel uit. Dan is er nog iets, waar de receptionist mee zit: mijn kamer is nog niet klaar. Dat lijkt me geen enorm probleem. Ik moet trouwens ook mijn ontbijt nog betalen. Nee nee! Het ontbijt krijg ik aangeboden, als compensatie voor het ongemak. Nou, is dat even sympathiek! Ik zal het me laten smaken. Arjan biedt aan dat ik even met hem mee ga naar zijn kamer, waar ik dan onder meer mijn telefoon kan opladen. Zijn kamer is namelijk wel klaar. Hij zit op de bovenste verdieping en ik zie achter de schuifpui een ruim terras! Daar drinken we gezellig wat en kijken uit over de daken van Brussel op deze zachte middag in maart.
We maken plannen om lopend de stad in te gaan; we hebben ook wel tijd voor een stripwinkel. Arjan is een ervaren en getrainde vierdaagseloper, dus hij ziet niet op tegen een eindje lopen. Ik doe mijn best hem bij te houden, maar misschien loopt hij zich wel in stilte vreselijk in te houden… We passeren wat imposante gebouwen van de EU en een straat die ons het gevoel geeft dat wij toch ook een beetje Spa gedaan hebben.
Bij de stripwinkel grasduinen we uitgebreid, waarna we doorlopen naar Volle Gas, waar de meeste anderen ook heen komen om daar samen te eten. Wij zijn daar de eersten. Van ons gezelschap, dan.
Gaandeweg druppelen de Spa-gangers en andere deelnemers binnen en buigen wij ons over het “ketjes-menu”.
In al mijn bescheidenheid heb ik een glas Hoegaarden besteld, waarvan ik wel even schrik als het voor me staat. Dit formaat kennen we niet in Nederland. Dick, die naast me zit, heeft bijvoorbeeld beide handen nodig om zijn glas te kunnen tillen.
En Jurgen, aan mijn andere kant, zegt verbijsterd: “Wij zetten daar thuis de bloemen in!”
Kortom: we hebben het weer erg gezellig! Toen wij, althans enkelen van dit gezelschap, op 13 sept jl. de fietstocht hier hadden, aten wij na afloop ook in dit restaurant. Meine was daar toen bij, hij is nu elders in Brussel en hij stuurt ons een foto van het huis van Hergé aan de Delleurlaan dat toen (en het jaar daarvoor ook al!) te koop stond, maar nu lijkt daar dan toch verandering in te komen.
Er is nu een “option” op. We zijn benieuwd.
De R zit nog in de maand, dus Peter, Jurgen en ik nemen mosselen. Wij vinden het eten lekker, maar de vorige keer beter, zegt Peter. O, en ik moet van Jurgen zeggen dat de mosselen wel ok waren, maar dat er te veel uien in zaten. Ik ben het wel met de heren eens.
De frieten zijn goed.
Na deze copieuze maaltijd gaan we naar het hotel en daar lekker slapen. Hier staat tenminste wel een apart waterkokertje op de kamer. De douche is hier trouwens ook prima. Een gezellige kamer. Een goed hotel!
We treffen elkaar morgen bij het ontbijt voorafgaand aan het bezoek aan het Museum voor Kunst en Geschiedenis, hier op enkele minuten lopen vandaan.
Nu ga ik aan het werk voor dit laatste deel van ons avontuur.
Wordt vervolgd …
Foto’s van Arjan, Betty, Jessy, Jurgen, Louis en Meine.