door Betty Koppelman
Op de website stond al een kort bericht dat het Hergé Genootschap een nieuwe voorzitter heeft,
maar voor een goede kennismaking is een uitgebreid interview op zijn plaats.
Het is 5 juni 2026; aan mijn tafel in IJsselstein zit Frank van Schie, die sinds 17 mei jl onze nieuwe voorzitter is. Het leek een goed idee om in de stijl van het Jubileumboek een interview te maken, zodat leden van het Hergé Genootschap hem (beter) leren kennen. Er is koffie, er is thee, er zijn koeken, broodjes en er is papier. Ook is er de kleine Kuifje, die Frank als een missionaris ongeveer overal bij zich heeft. Hij heeft hem in Zwitserland op Kuifjelocaties laten poseren en hem op diverse plaatsen in Amerika gefotografeerd, maar helaas hebben Frank en Kuifje de States nog niet tot een echt Kuifjeland kunnen hervormen.
Straks gaan we horen op welke manieren Frank het voorzitterschap invulling wil gaan geven. Mijn eigen Kuifje kijkt met Bobbie op een afstandje toe.
Conform het Jubileumboek begin ik bij het begin. Frank is geboren in 1961 en zijn eerste herinnering aan Kuifje is meteen een traumatische, vertelt hij bitter. Toen hij 7 was, spoorde zijn moeder hem aan om eens wat op te ruimen, weg te gooien. Bij die iets te rigoureus uitgevoerde actie moeten er wat Kuifje-albums tussen de weg te gooien papieren gezeten hebben, ondanks dat hij nog wel dacht: niet alles wegdoen! Dankzij deze gedachte zijn er wel wat linnen rugjes behouden gebleven, zoals Mannen op de maan en Cokes, maar bijvoorbeeld Tibet heeft dit sorteringsproces niet overleefd. Hij neemt zichzelf nog altijd kwalijk dat hij die zak toen niet nog even omgekeerd heeft.
Als ik vraag of hij nog andere strips had, noemt Frank prompt: Alex, de verloren Legioenen van Jacques Martin; toen wist hij nog niet dat Martin ook voor Hergé gewerkt heeft.
Dan Lucky Luke, de postkoets en Asterix de Gallier, later gevolgd door de rest van deze series. Hij noemt Blake en Mortimer, Bob de Moor. Ook mag Dick Matena niet worden overgeslagen: de Argonautjes, en natuurlijk niet te vergeten: Trigië, van Don Lawrence! De Klare Lijn is het hart geworden van Franks verzameling. Op dit punt aangekomen moet ik van Frank noteren dat hij Franka ook tot de Klare Lijn rekent. Dat doe ik dus, bij deze. Reden voor mij om te vragen wat hij kenmerkend vindt voor de Klare Lijn. Hij noemt: de authenticiteit, het beeld van de tijd, strips als historische documenten. Hij leest in het algemeen graag: Nederlandse literatuur en boeken die te maken hebben met zijn achtergrond als historicus. Na deze brede opsomming wil ik terug naar Hergé: wat maakt Kuifje zo bijzonder? De prachtige tekeningen, de goede scenario’s, zegt Frank, Hergé is de inspiratiebron voor veel hedendaagse striptekenaars.
Verder is Frank “levenslang” geïnteresseerd in en betrokken bij Kuifje. Natuurlijk was dat bij periodes wat minder, omdat hij druk was met werk en carrière, maar het was toch wel een rode draad, een leuke passie. Het Kuifjealbum dat hij meteen kocht toen het uitkwam, was Picaro’s. Het waren andere tijden. Je kwam een boekhandel in en ineens lag daar de nieuwe Kuifje! Het staat nog vers op zijn netvlies: dat was in boekhandel Klugt in Hillegom. Hij weet ook nog goed dat het grote boek van de Alfakunst uitkwam, meteen de eerste druk gekocht, in Haarlem.
In Welkenraedt was in 1991 de mooie expositie met nagebouwde scenes, waar ook Tchang aanwezig was die signeerde. Daar ging Frank “natuurlijk” heen! Loekie en Dick waren daar toen ook, maar die kende Frank nog niet. Wij hebben op de jubileumdag in Fort de Gagel de bij die gelegenheid verworven handtekening van Tchang uit de verzameling van Loekie kunnen aanschouwen.
Ook bezocht Frank “Met Kuifje naar de Inca’s” in het Museum voor Volkenkunde in Leiden, dat was in 2003.
In datzelfde jaar, 2003, kreeg hij als verjaarscadeau het lidmaatschap van het Hergé Genootschap. Zijn (ex-)vriendin had van onze vereniging gehoord van collega’s. Deze eerste jaren waren de ledendagen vaak alleen ALV, algemene ledenvergadering. Hij was in die jaren ook druk met werk en toen bestond de deelname aan het HG vaak voornamelijk uit het lezen van de Duizend Bommen! en de Sapristi’s. Er waren weinig activiteiten en op ledendagen kende hij niemand. Intussen begonnen in 2009 de problemen met Moulinsart, die zo’n impact gehad hebben op het HG. Het sleepte jaren en Frank was aan de zijlijn wel bekend met de strijd die gevoerd werd. Als belangstellend lid, -hij wilde weten waar het naar toe ging-, was hij aanwezig in december 2017 op de bijzondere ledenvergadering in Utrecht in het schaakzaaltje, waar de situatie nogal explosief was; de gemoederen liepen hoog op. Frank vindt het jammer dat er geen gezamenlijke lijn uitkwam.
In die jaren kreeg hij het wat rustiger met zijn werk, hij was aanwezig op de ledendagen, zoals in het PTT-museum en het Afrikamuseum. Nog steeds kende Frank bijna niemand. In Zaltbommel in het theater had hij Sebastiaan Krijnen leren kennen, die helaas kort geleden is overleden. In het Afrikamuseum raakte hij in gesprek met Peter van der Schouw, aanvankelijk over werk, maar er bleek al snel een klik te zijn met hem, zoals nog steeds blijkt, onder andere in de “activiteitenapp”, waar Frank altijd erg aanwezig is. De laatste jaren, door de toegenomen activiteiten, zoals de lezingen bij Robuust in IJsselstein en niet te vergeten de uitjes, raakte Frank steeds meer betrokken bij het Genootschap. Hij gaat erg graag mee met excursies, de reis naar Zwitserland, het Hergé Museum in Louvain-la-Neuve, het fietsen in Brussel (maar dan wel graag met een e-bike!).
Ook op stripbeurzen is hij regelmatig actief aanwezig. Hij heeft levendige contacten met diverse clubgenoten, wat ertoe leidde dat mensen hem vroegen of het voorzitterschap niets voor hem zou zijn. Luc Turkenburg heeft het HG jarenlang geleid, door de moeilijke periode heen, waarvoor Frank alle lof heeft. Toen Luc aangaf dat het misschien tijd werd dat iemand anders het voorzitterschap overnam, resulteerde dat in Franks benoeming op de ALV van mei jl. De statuten kennen hier overigens een procedure voor, die uiteraard is nagevolgd.
Frank denkt dat de rol van voorzitter goed bij hem past, omdat deze goed aansluit bij zijn ervaring. Als historicus, HR-directeur en door bestuursfuncties (onder meer als voorzitter) heeft hij een respectabele staat van dienst, is de indruk die ik krijg uit wat Frank vertelt. Onderhandelen noemt hij nog en het verbinden van mensen. Hij heeft een groot netwerk, wat bijvoorbeeld blijkt uit zijn contact met Ferd Grapperhaus, die dankzij Franks interventie zijn geestige voordracht hield op de Jubileumdag van het HG in november 2024.
Toen Frank recent op zijn LinkedIn-profiel en op Facebook vermeldde dat hij voorzitter was geworden van het Hergé Genootschap, kreeg hij vele enthousiaste reacties uit binnen- en buitenland, ook van (nog) niet-leden. Over netwerk gesproken! Inmiddels is er ook een telefonisch interview geweest in de podcast “Stripjournaal”, gesponsord door Eppo. We horen daarin hoe Frank gemotiveerd het HG voor het voetlicht brengt, terwijl hij tussendoor druk is met het eten dat in de piepende oven staat. Een multitasker, dus.
Franks binding met het Hergé Genootschap verklaart hij uit zijn levenslange passie voor Kuifje, plus, als contemporain historicus, zijn belangstelling voor de tijd van Kuifje.
Ineens voel ik me de personeelsmanager die een sollicitatiegesprek met Frank zit te voeren. Hij lijkt eraan te hechten zijn carrière en zijn ervaring minutieus toe te lichten, aan de hand van zijn uitgebreide CV. Hij is echter al aangenomen voor de functie.
Frank is blij te constateren dat er in het bestuur een heel goed team zit, zegt hij, met goede mensen op de diverse posten. Het HG is een bruisende vereniging, die in het Jubileumjaar een enorme sprong gemaakt heeft. Frank vindt dat door het Jubileumboek, de Scenario Commissie die aan de gang is gegaan, de jubileumdag en de excursies de vereniging veel meer is gaan bruisen, overigens met behoud van het goede, zoals de prachtige, professionele Duizend Bommen! Hij wil dit graag vasthouden en uitbreiden. Ook spreekt hij zijn lof uit voor de fantastische vormgevers en gadgetmakers! Die moeten we koesteren, zegt Frank, daar zit enorm veel creativiteit.
Het HG kent uitgesproken types, wat tot conflicten zou kunnen leiden, zoals in het verleden door externe factoren ook gebeurd is en waardoor veel leden helaas afhaakten. Het zou fijn zijn als deze leden weer gaan aanhaken. Al met al is het een rijk geschakeerde club mensen, die veel in huis hebben, zegt Frank. Hij wil ernaar streven dat iedereen goed tot zijn recht komt. Hij is beslist geen Kuifoloog zoals Goddin, maar Frank wil proberen de mensen die dat wèl zijn, tot wasdom te laten komen. Er zit veel talent, ieder op zijn eigen gebied, als een mooi mozaïek. Het verbinden van die verschillende kwaliteiten en persoonlijkheden kan ervoor zorgen dat het in de vereniging altijd verrassend en bruisend is.
Ook heeft Frank ideeën voor internationale samenwerking, bijvoorbeeld in collegiaal contact met Les Amis de Hergé en de Zwitserse pendant, Alp’Art. Hij heeft al een begin gemaakt door lid te worden van Les Amis en contact gelegd met de voorzitter en de secretaris. Er kunnen tijdschriftartikelen en ideeën uitgewisseld worden. Het kan ook leuk zijn om in beperkte mate iets gemeenschappelijks te organiseren, ook al is daar natuurlijk het taalverschil. In 2029 bestaat Kuifje 100 jaar, misschien kunnen we in Brussel, eventueel samen met Les Amis, daar aandacht aan besteden. Dat jaar bestaat trouwens ook het HG 30 jaar.
Verder noemt hij nog: aandacht geven aan hoe leden elk op hun eigen manier met Kuifje bezig zijn, bijvoorbeeld door exposities te organiseren van hun verzamelingen. Hij denkt tevens aan uitbreiding van de thema-avonden vanuit de culinaire invalshoek, weer eens een Syldavische maaltijd of een Afrikaanse avond. Uitzoeken of het interessant is om een keer in de voetsporen van Bob de Moor naar Engeland te reizen, wat geresulteerd heeft in de hertekening van De zwarte rotsen.
Ik merk op dat veel Kuifjeliefhebbers verzamelaars zijn en vraag wat Frank verzamelt, wat ik eigenlijk wel een beetje weet, omdat ik zijn verzameling eens heb mogen zien. Hij verzamelt niet echt, zegt hij, vindt het leuk om behalve albums wat Kuifjedingen te hebben. Hij noemt beeldjes, autootjes, dienbladen, bekers, speldjes, eau de toilette.
Ook op zijn werk was bij iedereen bekend dat hij van Kuifje hield. Bij bijzondere gelegenheden kreeg hij dan ook Kuifjegerelateerde geschenken, zoals fotocollages en een schilderij. Zijn toenmalige vriendin heeft zelfs nog eens een Kuifje-trui voor hem gebreid.
Tenslotte geeft Frank zijn visie op de toekomst. Ondanks de vergrijzing van de doelgroep zijn veel mensen die nog geen lid zijn van het Genootschap wel geïnteresseerd in Kuifje. In de komende tien jaar ziet hij nog veel mogelijkheden om te groeien. Met het bereik van beurzen, social media en dergelijke zijn er zoveel meer contactmomenten die we kunnen benutten.
Intussen zijn we zo’n vijf uur en negen blocnoteblaadjes verder, onze enthousiaste nieuwe voorzitter pakt zijn kleine Kuifje weer op en we nemen afscheid, maar niet voor lang, want ’s avonds zitten we al weer te appen.
Foto’s van Frank en Betty