De avonturen van uw reporter in Brussel en Louvain-La-Neuve (zondag)

door Betty Koppelman

Als wij de volgende ochtend door de nog slaperige stad naar het afgesproken adres wandelen, zie ik de auto van Louis op een hoekje staan. Zijn geplande parkeergarage is niet bereikbaar, vertelt hij. Ton stapt bij hem in en de rest loopt vast naar de wafelbakker. We schuiven daar wat tafeltjes tegen elkaar en weldra zit ik met zeven heren klaar voor een smakelijk ontbijt.

Na het ontbijt gaat Louis naar een stripwinkel en de rest naar het hotel om onze spullen te halen en uit te checken, maar helaas werkt het ingenieuze liftensysteem niet naar behoren. Onze groepsgenoten komen wel naar boven, maar geen enkele lift wil ons naar de 17^e brengen. Na lang vergeefs wachten, kunnen we naar boven met een medewerkster in een bedrijfslift, want met de trap naar de 17^e, nee, dank u. We pakken onze spullen en moeten nu natuurlijk ook weer naar beneden, met de bagage. We drukken tevergeefs op knoppen en nu is er geen medewerkster op de hele etage. We staan er eindeloos voor joker op knoppen te drukken, tot er na ruim een kwartier uit het niets waarachtig toch ineens een lift komt. Dan checken we uit en rijden Brussel uit, op weg naar Louvain-La-Neuve. Intussen is de rest van onze groep daar al gearriveerd.

Voor ons loopt dat wat minder vlot; we missen een afslag en door wegwerkzaamheden moeten we nu flink omrijden. Ik app naar de anderen dat zij maar met de rondleiding moeten beginnen, maar ik word wel chagrijnig van dit gedoe. Zijn we er zo dichtbij! Uiteindelijk herken ik de uitleg van de website: we rijden onder het museum door.

Na wat loze rondjes door de parkeergarage vinden we een plek voor de auto en kunnen ons eindelijk aansluiten bij de groep. Het is een heel bijzonder gebouw.

We worden netjes door een receptioniste bij onze groep gebracht, waar een aardige Vlaamse gids, Lucy, leuke dingen vertelt, aftastend wat we al wel weten en wat nog niet.

Zo weinig er in het Brussels Stripmuseum te zien was, zo veel is er hier. Ik word er weer helemaal gelukkig van. Zo veel originele tekeningen, Hergés werktafel met bijvoorbeeld het originele kerstsilhouet.

Het model van de raket, dat ik herken van de foto’s, staat in een sfeervolle vitrine. Ik verwijs naar de cover van Duizend Bommen! 33

In een vitrine over het warenhuis l’Innovation komen we de ons bekende Tim de Eekhoorn tegen.

Er is echt heel veel moois te zien, maar nu gaan we eerst eten in Le Petit Vingtième, waar voor ons gekookt wordt. Hopelijk laat Bobbie iets voor ons over.

Net als Kuifje bekijken wij de kaart, alleen is dit een digitale en kijken wij wat minder kritisch.

Gezellig met 14 mensen aan tafel, helaas is Rob van de foto afgevallen.

Dan maakt Ton bekend dat wij allemaal een cadeau krijgen van het museum:  het dikke boek waarvan ik stapels bij de receptie zag liggen. Het wordt uitgereikt aan alle bezoekers.

Het is de catalogus van de expositie in het Grand Palais in Parijs van sept 2016 tot jan 2017, een mooi dik boek met erg veel afbeeldingen. We zijn er blij mee!

Na het eten is er gelukkig nog tijd om zelf door het museum te lopen en van alles op ons gemak te bekijken. Desondanks kom ik tijd te kort om alles te zien wat ik wil zien. We staan nog even in de huiskamer van Hergé en Fanny. Tegenover Hergé die met zijn poezen speelt, is de boekenkast opgebouwd.

Daarin zien we onder meer de grote Larousse-encyclopedie en er staat een dure draaitafel. Frank constateert dat hier muziek van Pink Floyd klinkt, zoals hij toevallig ook ’s ochtends bij de wafelbakker gehoord had. Inderdaad staan er enkele LP’s van deze groep in de kast. Hij wil dat ik een onderzoekje ga doen naar wat Hergé had met Pink Floyd, maar dat lijkt mij meer iets voor iemand anders, hemzelf bijvoorbeeld.

Wij verbazen ons over de uiteenlopende muziekvoorkeur, Louis ontdekt zelfs de Star Sisters.

(Kort na ons bezoek lezen we in de groepsapp dat Rob er een mailtje naar het museum aan gewaagd heeft en hij krijgt als antwoord: “Deze boeken en vinyls komen uit zijn privécollectie. Ze waren van Fanny en Hergé en ze hebben er allebei naar geluisterd. Hergé was een man die interesse had in veel dingen van verschillende stijlen.” Dan weten we dat!)

Ik voel me echt op bezoek bij Hergé, er liggen opengeslagen fotoalbums, ik mag veel van zijn werk bekijken, er is veel meer dan op een middag te bekijken valt.

Ik had niet verwacht dat ik het Hergémuseum zo’n bijzondere ervaring zou vinden. Voor mij staat vast dat ik hier heel gauw weer naar terug wil. Dit was afgezien van de gezelligheid, voor mij het absolute hoogtepunt van ons weekend en uit de app begrijp ik dat dat ook voor de anderen geldt. Peter appt zelfs na afloop dat hij het Hergémuseum, waar hij nu voor de vierde keer was, vele malen beter vond dan het Stripmuseum in Brussel. Inderdaad, onvergelijkbaar.

We lopen nog even naar de winkel, waar Lucy, onze gids, achter de toonbank staat. Ik vraag hier naar de sweaters, die in Brussel alleen in mini-maatjes op voorraad waren. Die hebben ze gewoon in mijn maat. Ik houd hem meteen aan en bij ons vertrek mag ik nog even bij Hergé over zijn schouder meekijken. Ik fluister hem in dat het Hergé Genootschap al 25 jaar zijn werk bewondert en dat we heel graag snel weer hier terugkomen.

Foto’s © 2024 Betty Koppelman, tenzij anders vermeld.