door Betty Koppelman
Op vrijdag 9 oktober 2026 rijd ik mee naar Leiden met Marcel, een van de mensen van Ton. Er is een tweedaagse stripbeurs in de Hooglandse Kerk en van vorig jaar weet ik dat het parkeren hier in het centrum geen heel vanzelfsprekende zaak is, bovendien is samen reizen veel gezelliger. Deze happening is nu voor de tweede keer georganiseerd, voornamelijk door onze Hergé Genoot Berny, die goed voor ons zorgt. Het is een respectafdwingende klus, lijkt me, en zo te zien verloopt alles prima. Dat het bij het lossen van de auto’s en busjes voor de deur van de kerk genadeloos stortregent, kan Berny ook niet helpen.
Binnen is het in ieder geval droog en er staat voor ons koffie en thee klaar. Zoals gebruikelijk gaat onze tafel ongeveer op in de reusachtige stand van Ton (a.k.a.‘Het eiland van Ton’) maar het mes snijdt aan twee kanten. Hij zet zijn kratten met boeken van en over Hergé naast en op onze tafel en bij geïnteresseerde kopers rekenen wij voor Ton de aankopen af. We dragen zelfs het geld netjes aan hem af.
Als er belangstellenden tussen deze boeken aan het zoeken zijn, is een praatje snel aangeknoopt en kunnen we het HG onder de aandacht brengen. Ton heeft ons een raket uitgeleend die de aandacht trekt, het is weliswaar geen haai en deze raket is niet zo groot als die in Noordwijk, maar toch effectief. Men moet een geleende raket… of hoe is het gezegde ook weer? Louis is ook gearriveerd en Wim komt eveneens langs. Als alles goed en wel is op- en ingericht, komt het eerste nieuwe lid vandaag zich melden. We heten hem van harte welkom en hij krijgt meteen twee Duizend Bommen mee. Een goed begin!
Vorig jaar was deze beurs in juli en stonden er buiten ook kraampjes, maar nu is alles lekker binnen. Zoals gebruikelijk komen er bekenden langs. Ook ontdekken we dat schuin tegenover ons John staat die betrokken was bij de oprichting van het HG! Hij verkoopt hier wat van zijn spullen. Ik kende hem alleen van naam, waardoor ik hem weliswaar niet herkende, maar wel weet wie hij is en wat hij zoal voor de vereniging heeft gedaan en doet. Te denken valt aan een Sapperloot over de Kuifje Bon’s en artikelen in de DB. Erg leuk om met hem te praten en na een tijdje komt hij naar de HG-stand en geeft me een kartonnen afbeelding van het hoofd van Hergé die hij te koop had staan en waar ik al een tijdje naar had staan loeren als erg geschikt voor onze stand. Ik ben er dan ook erg blij mee en geef onze kunstenaar een mooie plek op de tafel van het naar hem genoemde Genootschap!
Laat ik meteen maar even doorvertellen over deze aanwinst. Op de tweede dag, zaterdag, loopt er iemand langs, die me vraagt wat die foto kost. Ik leg uit dat ik hem net gekregen heb en dat hij niet te koop is. (Ik ben daar gek, zeg, ben er juist zo blij mee!) “Nou”, zegt de man onverstoorbaar, “dan vraag ik het wel aan Ton.” Verontwaardigd zeg ik dat hij niet van Ton IS, maar de man loopt door, niet uit het veld geslagen. Een uurtje later zie ik hem ineens met Ton staan praten, wijzend op mijn hoofd-van-Hergé. Ik ga erbij staan en de man zegt dat die kop onderdeel is van een groter kartonnen display, dat hij dat heeft, met het àchterhoofd van Hergé, dat “mijn” gezicht het enige is wat hem ontbreekt en wat Ton ervoor vraagt. Gehinderd herhaal ik dat hij niet van Ton ìs en dat hij niet te koop is. Ton zegt vriendelijk: “U hoort het. Ik kan hem niet verkopen omdat hij niet van mij is.” Ik stel dan voor dat de man zijn display aan ons verkoopt. Dat vindt Ton ook wel een aardige oplossing, maar daar wil de man niets van horen. Ontstemd draait hij zich om en loopt weg. De rest van de dag verlies ik mijn Hergé niet uit het oog…
Terug naar vrijdag. Coen komt gezellig langs en ziet vanachter zijn bekertje koffie met fotografisch oog dat het Brabantse shirt van een overbuurman hier, van ‘Den Brabo strips’ uit Oss, leuke mogelijkheden biedt. Hij vindt hem bereid bij onze stand te poseren met Tons raket.
Geef toe: dat heeft Coen goed gezien!
Met de muntjes die we van Berny gekregen hebben, kunnen we onder meer broodjes halen. Net als vorig jaar heeft Berny met zijn kompanen speciaal voor dit festival een eigen biertje gebrouwen dat hij in flesjes verkoopt, evenals de bijbehorende glazen. Bij de tap kunnen we bij inlevering van een munt dit smakelijke bier proeven. Tegen het eind van de middag kan ik de verleiding dan ook niet meer weerstaan.
Het moet gezegd: het is een lekker biertje! De beurs vandaag duurt tot 20.00 ’s avonds en er is een buffet aangericht van stamppotten en nasi voor de standhouders. Vandaag is er ook een Bommelhappening gaande en de Bommelaars genieten net als wij van deze eenvoudige, doch voedzame maaltijd. Wij lopen elkaar niet in de weg.
Het smaakt me goed en ik realiseer me dat ik nu voor het eerst boerenkool en hutspot zit te eten in een kerk. Onder een schitterende kroonluchter, als zat ik bij Bommel aan tafel.
Langzamerhand verdwijnen ook de laatste bezoekers en wordt de zaak hier afgesloten. Ik loop met Marcel naar zijn auto en we treffen daar een ten onrechte uitgereikte parkeerbon. Ton wordt ingeseind en zal het gaan oplossen. We rijden terug naar huis. Morgen is er weer een dag.
De volgende ochtend, zaterdag 10 oktober, kan ik bij dageraad bij Ton instappen en word ik voor mijn vroege opstaan beloond met dit prachtige uitzicht:
We zijn weer op tijd in de kerk. Het is nu beter weer en vandaag zijn er veel striptekenaars, dus we verwachten een drukke dag. Ook komen er vandaag meer Hergé Genoten, ook om enkele uren op de stand te staan.
Vrij kort na de opening stopt er bij onze tafel een echtpaar en de man toont zich zeer geïnteresseerd in de “Privaat”-gadget die ik zojuist wat prominenter op tafel heb neergelegd. Dit als voorbeeld van de leuke dingen die het HG voor zijn leden maakt. We raken aan de praat over de cover: een kijkje in mijn eigen vitrinekast. Met name mijn Molenslootkasteel heeft zijn volle aandacht. Ik vertel dat iemand dat zelf gebouwd heeft en hoe ik eraan kom. Wat blijkt het geval? Hij is de man die het gebouwd heeft! We hebben alleen via de mail contact gehad, dus ik kende hem niet persoonlijk. Op mijn verzoek heeft hij na het kasteel nog een paar andere objecten voor me gebouwd en hij noemt ze meteen op. Dit is echt een verrassing! Wat toevallig dat ik nu juist de “Privaat” hier uitgestald had, anders had deze kennismaking nooit plaats gehad! Ook hij vindt het heel apart hier zijn eigen werk op de tafel tegen te komen. Een erg leuke en verrassende ontmoeting!
Aan de overkant is iemand bezig zijn stand in te richten, met interessante Kuifjedingen. We zijn hier ook vroeg, dus weldra heb ik mijn eerste aankopen bij hem gedaan. Berny had me tevoren getipt dat er iemand leuke dingen zou verkopen en hij was zo vriendelijk deze meneer recht tegenover ons te plaatsen. Zo koop ik meteen een paar Kuifje-t-shirts, ik kan natuurlijk niet op elke beurs en bij elke HG-happening hetzelfde shirtje aan. Louis vindt er wat van zijn gading, Ton koopt er wat en later zie ik ook Loekie een paar keer heen en weer lopen. We babbelen weer gezellig met John en het is vandaag inderdaad een stuk drukker dan gisteren. Zaterdag, he.
Wim is er weer, Meine komt langs met zijn twee jongste kinderen, Jan Joost is er, ook Frank is gearriveerd, hij loopt vandaag druk te socializen. Zo heeft hij ook een inspirerend gesprek met John. De striptekenaars vinden hun plek in de andere vleugel van de kerk. Ik ben zelf geen omnivoor op stripgebied, ben nogal eenzijdig Hergé-fan, dus moet ik tot mijn schande bekennen dat veel namen van aanwezige striptekenaars me hooguit vaag bekend voorkomen van horen zeggen. Een uitzondering heb ik intussen gemaakt voor Edgar P. Jacobs en diens Blake en Mortimer. Edgar P. was immers verantwoordelijk voor de prachtige tekeningen van achtergronden in Kuifje. Hij heeft niet, zoals Hergé, bij zijn verscheiden verhinderd dat zijn werk werd voortgezet door anderen. Ik heb gehoord dat Peter van Dongen hier vanmiddag aanwezig zal zijn, een van de huidige tekenaars van B&M-albums. Dus misschien wil ik hem wel even zien. Ik ken zijn naam ook van de verhalen van Peter vdS, die zijn naamgenoot ooit thuis geïnterviewd heeft voor Duizend Bommen, over de Klare Lijn, met een nogal hilarische afloop.
Het is echter best druk op de stand, dus of ik eraan toe kom om in de rij te gaan staan, zullen we nog wel zien. Ook Loekie, Marco en Dick zijn gearriveerd. Loekie vult een huiselijk schaaltje met erg lekkere speculaasjes en wij krijgen allemaal een koekie van Loekie.
Zij nemen de stand waar en als ik terugkom van een rondje zie ik tot mijn verrassing dat Loekie een nieuw lid staat in te schrijven. We kennen hem allemaal, hij is er ongeveer altijd bij, maar nu met een nieuwe status: lid, en niet meer als de man van. Hij verheugt zich erop zijn mond te gaan opendoen op de ALV, zegt hij. Na hem meldt zich nog iemand aan en zo hebben wij na deze beurs vier nieuwe leden welkom geheten. Plus dat we nog enkele zeer geïnteresseerden de folder hebben meegegeven.
Ton heeft aan de overkant een plastic Flintstone-poppetje gekocht, of zelfs gekregen. U raadt het al: Betty, de buurvrouw van Fred en Wilma. Die krijg ik van hem, op voorwaarde dat ze voortaan meegaat naar de beurzen. Al snel krijgt zij gezelschap van de Kuifje van Frank, die echt overal met zijn neus vooraan bijstaat. Laatst was hij nog in Brussel bij het Colloquium en aan tafel met Les Amis de Hergé. Kuifje bedoel ik natuurlijk. Nu staat hij gezellig naast Betty en voordat de dag om is, heeft Loekie het gezelschap aangevuld. Wat zijn wij weer leuk bezig!
Intussen is het druk bij de tekenaars en bij Peter van Dongen staat een flinke rij. Dat gaat hem dus niet worden. Ik heb trouwens geen Blake en Mortimer-album bij me om te signeren. Loekie en Marco’s wachten wordt beloond.
Ook Louis wacht geduldig en hij wijst me erop dat er bij Berny albums te koop zijn. Dan vind ik die lieve Dick bereid in mijn plaats een poos in deze rij te staan. Ik voorzie hem van biertjes om het wachten hier te veraangenamen. Ik maak foto’s en waarachtig, voordat hij zijn potloden weer inpakt, wil Peter van Dongen voor mij ook nog wel een Mortimer tekenen.
Blake had ook gekund, maar beide heren, zoals ik vroeg, nee, dat doet hij niet. Ik ben blij met mijn Mortimer! Met dank aan Louis voor de tips en aan Dick voor het staan. En natuurlijk aan Berny die de albums voorradig had. Hij heeft echt overal aan gedacht.
Zo loopt ook deze tweede dag in Leiden ten einde. We pakken de spullen weer in, het hoofd van Hergé gaat ook mee, over twee weken in Deventer staat hij weer op de stand van het Hergé Genootschap, op de laatste beurs dit jaar. Het was weer een heel geslaagde beurs!
Foto’s van Betty, Coen, Frank en Loekie.